يرقان

از چپ و راست و روبرو.  گلاب به رویتان حتی از وسط پا!  فرقی نمی کند پیاده باشی یا سواره.  موتوری برای خودش حق عبور قائل است.  عین تیر غیب از کوچه می پرد وسط خیابان و راهت را می بُرد.  هنوز ندیده ام موتور را از بالای گاردریل اتوبان عبور دهند گرچه بعید هم نیست.  

همیشه، حتی در ترافیک، باید حدفاصلی "موتوررو" با اطراف داشت.  بوق می زند و خیلی که مجهز بود، از غروب به بعد چراغ هم می دهد: "راه رو باز کن من رد شم".  ماشین را که به هوای راه باز کردن تکان دادی، یکهو دیدی از جهات اربعه و نابدترت هم موتوری دارد می گذرد.  موتوری خودش را راننده نمی داند.  موتور را وسیله ی کسب روزی هم نه، یک جور بال می داند.  از روی جدول، از توی پیاده رو، از لابلای شمشادها و یا مخالف مسیر خیابان حتی وقتی خیابانش دوطرفه باشد.

موتوری نماد سرکشی انسان وانهاده به خود است.  یک جور بچه نامشروع جنگل مدرن و آسفالت شده ای به نام شهر.  نه چیزی برای از دست دادن دارد و نه کسی را- جز خودش.  کسی ست که با چند برگ اسکناس ریز نشسته پای داو قمار.  انسانی که می داند پیگیری حقوق اجتماعی اش یک جوک نخ نما است.  می داند اگر بجنبد شاید آن روز را برنده شود و تازه باختش هم به هر حال به پای خودش است مثل آش کشک خاله.  می داند که حد اقلّ کوپن را برای اظهار وجود دارد.  همین است که خود را مخاطب هیچ قانونی نمی داند.  نحوه ی راندن موتورش هم دهن کجی ای ست به بی محلی ای که -به زعم او- به او شده.

موتوری مانند انسانی که ناگزیر به گذر از مسیرهای ناشناخته و پر از موانع پیش بینی نشده است، خیابان ثابت هر روزه را هر بار به یک مدل می رود و با کشف و حتی اختراع مسیرهای تازه. در هر جور ترافیکی فاتحانه راهش را ایجاد می کند و می گذرد. از لاین سه به پیاده رو و از لاین یک به بلوار وسط.  تعجب ندارد اگر به نرده و گاردریل ناسزا بگوید که سد راهش شده اند و یا برای باعث و بانی نرده و جدول  عطوفت های فردی یا خانوادگی حواله نکند. 

من نمی مانم.  موتوری ام.  از توی جوی آب هم می توانم رد شوم.  این به آن در که ماشین ندارم.  من از این نتوانستن تو که اسیر لاین و چراغ قرمز و گردش و دور زدن ممنوعی، روزی می خورم.  می روم، می زنم، راه می بُرم.  راه بدهد، از فرق سر آدم هم رد می شوم.  چه حاجت به خیابان!  من موتوری ام.  کارم توانستن کاری ست که تو نمی توانی، رد شدن از جاهایی که برای تو راهی به آنجا نیست.  به من بزنی مقصر هم هستی.  به عابر بزنم در می روم.  گیر که بیفتم، کف دستی که مو ندارد...

کارمن